Tradycyjny naszyjnik z koralików oraz nasion Cascabel
Ten piękny naszyjnik został wykonany ręcznie z nasion drzewa Cascabel przez rdzennych mieszkańców społeczności Kamëntsá w Kolumbii.
Obwód naszyjnika: 67 cm
Cascabel to sięgające od 15 do 20 metrów wysokości drzewo. Ponieważ nasiona dostępne są tylko raz w roku, a proces ich dalszej obróbki oraz tworzenia naszyjnika jest bardzo czasochłonny, gotowy produkt jest bardzo cenne. Po połączeniu nasiona wydają bardzo charakterystyczny dźwięk, podobny do ogona grzechotnika. Nazwa Cascabel oznacza po hiszpańsku “dzwoniący dzwonek”, natomiast “grzechotnik” to sierpiente de cascabel.
Według tradycji dźwięk naszyjnika Cascabel rezonuje z całym Stworzeniem, dzięki czemu ta pierwotna energia może przyjść i pobłogosławić nasze życie. Oprócz tego nasiona Cascabel to potężne narzędzie służące do ochrony energetycznej.
Obecnie proces rzemieślniczy jest powiązany z jedną z pradawnych działalności rdzennych ludów Kofan i Awa z Doliny Guamuez. Ludy te odbywają ceremonie ku czci Matki Ziemi, podczas których tańczą i śpiewają, tworząc z nasion nie tylko naszyjniki, ale i bransoletki.
Społeczność Kamëntsá z Kolumbii
Kamëntsá to lud o głębokim życiu i tradycjach duchowych, zamieszukący dolinę Sibundoy (Alto Putumayo), na zachodnim krańcu kolumbijskiej Amazonii. Obecnie plemię liczy około 7000 członków.
Społeczność twardo trzyma się swoich tradycji, które pomogły jej zwalczyć przemoc i choroby – przyniesione przez konkwistadorów (w XVI wieku), misjonarzy religijnych czy niestabilność czasów współczesnych. Jak mówią, pomaga im przede wszystkim szacunek dla Pachamamy, czyli Matki-Ziemi, oraz wszystkich jej darów.
Tradycyjne rękodzieło: Czeskie koraliki w Amazonii
Wśród wielu rdzennych społeczności Ameryki Południowej wykorzystuje się charakterystyczne szklane lub plastikowe koraliki do produkcji tradycyjnego rękodzieła. Prawdopodobnie zjawisko to ma swoje korzenie we wczesnym europejskim kolonializmie i szlakach handlowych, które łączyły Europę z Amerykami. Odkrywcy ze Starego Kontynentu poszukiwali wówczas cennych zasobów, takich jak przyprawy, metale szlachetne czy egzotyczne towary, przywożąc ze sobą szeroką gamę produktów powstałych w Europie.
Prawdopodobnie wśród nich znalazły się także szklane koraliki, z których już od XVI wieku słynęła miejscowość Jablonec w Czechach, a które w kolejnych wiekach eksportowane były do różnych części świata. Gdy europejscy handlarze i odkrywcy zapuszczali się coraz głębiej w amazońskie lasy deszczowe, napotykali rdzenne plemiona, wymieniając z nimi europejskie towary w zamian za lokalne dobra.
Rdzenni mieszkańcy Amazonii, ze swoimi bogatymi tradycjami kulturowymi i rzemiosłem, szybko znaleźli kreatywne sposoby na włączenie tych nowych materiałów do już istniejących praktyk. Ponieważ czeskie koraliki odznaczają się żywymi kolorami i wysoką wytrzymałością, stały się cennym dodatkiem do repertuaru rdzennego rękodzieła. Do pewnego stopnia zastąpiły nawet dotychczas wykorzystywane nasiona i inne naturalne materiały.
Z czasem koraliki te na stałe wpisały się w wymianę kulturową pomiędzy Europą, a społecznościami zamieszkującymi lasy Amazonii. Integracja z lokalnymi tradycjami i wzornictwem otworzyła tym samym rdzenne tradycje na nowe środki wyrazu i etnicznego kolorytu.
