Naszyjnik koralikowy wykonany przez rdzennych rękodzielników z Sibundoy (Alto Putumayo, Kolumbia). Sposób połączenia koralików nadaje naszyjnikowi masywnego wyglądu.

Wśród wielu rdzennych społeczności Ameryki Południowej wykorzystuje się charakterystyczne szklane lub plastikowe koraliki do produkcji tradycyjnego rękodzieła. Prawdopodobnie zjawisko to ma swoje korzenie we wczesnym europejskim kolonializmie i szlakach handlowych, które łączyły Europę z Amerykami. Odkrywcy ze Starego Kontynentu poszukiwali wówczas cennych zasobów, takich jak przyprawy, metale szlachetne czy egzotyczne towary, przywożąc ze sobą szeroką gamę produktów powstałych w Europie.

Prawdopodobnie wśród nich znalazły się także szklane koraliki, z których już od XVI wieku słynęła miejscowość Jablonec w Czechach, a które w kolejnych wiekach eksportowane były do różnych części świata. Gdy europejscy handlarze i odkrywcy zapuszczali się coraz głębiej w amazońskie lasy deszczowe, napotykali rdzenne plemiona, wymieniając z nimi europejskie towary w zamian za lokalne dobra.

Rdzenni mieszkańcy Amazonii, ze swoimi bogatymi tradycjami kulturowymi i rzemiosłem, szybko znaleźli kreatywne sposoby na włączenie tych nowych materiałów do już istniejących praktyk. Ponieważ czeskie koraliki odznaczają się żywymi kolorami i wysoką wytrzymałością, stały się cennym dodatkiem do repertuaru rdzennego rękodzieła. Do pewnego stopnia zastąpiły nawet dotychczas wykorzystywane nasiona i inne naturalne materiały. 

Z czasem koraliki te na stałe wpisały się w wymianę kulturową pomiędzy Europą, a społecznościami zamieszkującymi lasy Amazonii. Integracja z lokalnymi tradycjami i wzornictwem otworzyła tym samym rdzenne tradycje na nowe środki wyrazu i etnicznego kolorytu.